داریم "ادای شهر امام زمانی" را در میاریم

به چیزی خیابان میگوییم که هیچ ربطی به خیابان ندارد. زیرا میان مردم و خیابان گسستی ایجاد شده است. گسستی شناخت شناسانه (معرفت شناسانه). زبان این گسست، زبانی است که به دنبال واقعیتزدایی از خیابان است. زبانی که خیابان را صرفاً در حجمها و سطوحش میبیند؛ و مردم را حذف میکند. مردمی که خیابان باید در رابطه با آنها تعریف شود. خیابانی که شخصیت دارد. دارای بیانی، معنایی، یا شیوهای از وجود خودش است. خیابانی که به مثابه انسان سخن میگوید، خیابانی که میتواند خلقوخوی خود، منشأهای اجتماعیاش و موقعیت تاریخیاش را نشان دهد و به واقعیت تحقق بخشد. خیابان همیشه و از همان ابتدا پیشروی مردم بوده. حتی اگر مردم از خیابان روی برگردانند. خیابان جایی  است که مردم غریبه میتوانند در آن جدل کنند و همصدا شوند. این امکان منحصر به فرد خیابان است.چرا به جای «خیابان» از کلمهی همچون «شریان» یا «مسیر حرکت» _ اتوبان _ استفاده میشود. ساختن این همه اتوبان برای خیابانزدایی از شهر است. برای سلب امکان همصدایی. البته این اصطلاحات خنثی نیستند. بلکه استعارههایی اندامگرایانه به شمار میآید. این اصطلاحات در پی تأکید بر شباهت شهر به یک موجود زندهاند. در این اصطلاحات کارکرد دارای اولویت است. یعنی کارکرد پدیدهای چون خیابان را تنها به حملونقل تقلیل میدهند. کارکردی که انسان را از آن بیرون میراند. در «شریان» و «مسیرهای حرکتی»، اتومبیلهایی با مدلهای مختلف از کنار هم میگذرند، همگی ایزوله در اتاقکهایی آهنی. مکث در خیابان گریزناپذیر و حتی مطلوب است چون ما مشغول یکدیگر میشویم، اتوبان اما راهی است برای شتابان گذشتن. خیابان معطوف به اکنون است، اما اتوبان معطوف به مقصدهای مختلف هریک از ما. در نت داریم "ادای شهر امام زمانی" را در میاریم...